Θουκυδίδης (πιθ. 455-399 π.Χ.)...



Επίκαιρος εδώ και 2.500 χρόνια !

Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για ένα κλασικό ιστορικό έργο, το πρώτο στο είδος του, που αφηγείται με τεκμηριωμένο τρόπο τα γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου (431 - 404 π.Χ.), μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης έζησε ως το τέλος του πολέμου, όπως λέει ο ίδιος στο Ε 26 της Ιστορίας, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη συγγραφή του έργου.
Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή σε ιστορικούς και μελετάται ως σήμερα από πολιτικούς επιστήμονες, καθώς θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού ως προσέγγιση στη μελέτη των διεθνών σχέσεων.[1]



Κι άλλαζαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων, ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις τους!

Απόσπασμα από την Ιστορία του Θουκυδίδη.


Σε τέτοια ωμότητα έφθασε ο εμφύλιος σπαραγμός, και φάνηκε ακόμη ωμότερος, διότι ήταν ο πρώτος σε τούτον τον πόλεμο, ενώ βέβαια έπειτα έγιναν συνταρακτικά πράγματα σε όλον, θα λέγαμε, τον ελληνικό κόσμο, γιατί τέτοιες διαφορές υπήρχαν παντού και έδιναν αφορμή στους αρχηγούς των δημοκρατικών να καλούν σε βοήθεια τους Αθηναίους και των ολιγαρχικών τους Λακεδαιμονίους. Σε καιρό ειρήνης δεν θα είχαν δικαιολογία ούτε διάθεση να ζητήσουν ξένη επέμβαση, αλλά στον πόλεμο, κι όταν βοήθεια απ' έξω μπορούσαν να έχουν και οι μεν και οι δε ώστε να κάνουν κακό στους αντιθέτους και να ενισχυθούν οι ίδιοι, όσοι επιδίωκαν βίαιη ανατροπή εύκολα έβρισκαν αφορμές να ζητήσουν από την Αθήνα ή τη Σπάρτη να επέμβουν. Κι έτσι έπεσαν πολλές και μεγάλες συμφορές στις πόλεις εξ αιτίας των εμφύλιων σπαραγμών, τέτοιες που γίνονται και θα γίνονται πάντα όσο η φύση του ανθρώπου παραμένει ίδια, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο άγριες και με διαφορές στις εκφάνσεις τους ανάλογα με τις μεταβολές των περιστάσεων κάθε φορά. Διότι στην ειρήνη και σε καιρούς ευτυχίας οι πολιτείες και τα άτομα συλλογίζονται καλύτερα επειδή δεν πιέζονται από αναπότρεπτες ανάγκες. Ο πόλεμος όμως στερώντας σιγά-σιγά από τους ανθρώπους την ευκολία της καθημερινότητας, τους διδάσκει τη βία και εξομοιώνει τις συναισθηματικές διαθέσεις της πλειονότητας των ανθρώπων με τις καταστάσεις της στιγμής. Μαίνονταν έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί στις πόλεις και όπου τύχαινε να ξεσπάσουν κάπως καθυστερημένα, μόλις έφθαναν πληροφορίες για όσα είχαν ήδη γίνει αλλού, συντελούσαν πολύ στο να επινοούνται ακόμη χειρότερα πράγματα ως προς τη δολιότητα των εγχειρημάτων και τον τερατώδη χαρακτήρα των αντεκδικήσεων. Και άλλαζαν την καθιερωμένη σημασία των λέξεων ώστε να ταιριάζει με τις πράξεις τους. Έτσι, η ασυλλόγιστη τόλμη λογιζόταν γενναιότητα και αφοσίωση στην παράταξη, η προνοητική αυτοσυγκράτηση εύσχημο πρόσχημα δειλίας, η σωφροσύνη πρόφαση ανανδρίας και η σφαιρικότερη θεώρηση των πραγμάτων καθολική ανικανότητα για δράση. Η παράφορα ασυγκράτητη ορμή θεωρήθηκε ανδρική αρετή και η προσεκτική εξέταση προκειμένου να σιγουρευτεί ένα εγχείρημα εύσχημη πρόφαση υπεκφυγής. Και όποιος κατέκρινε και κακολογούσε λογιζόταν πάντοτε άξιος εμπιστοσύνης, ενώ εκείνος που του έφερε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Ένας ραδιούργος που κατάφερε να στήσει μια παγίδα λογιζόταν έξυπνος, κι ακόμη φοβερότερος εκείνος που αντιλαμβανόταν την παγίδα, ενώ αυτόν που προνόησε ώστε να μη χρειαστεί τίποτε από αυτά τον θεωρούσαν διαλυτικό στοιχείο της παράταξης τρομοκρατημένο από τους αντιπάλους. Με δυο λόγια ο έπαινος ήταν για όποιον πρόφθασε να κάνει το κακό πρώτος και για όποιον πιεστικά παρακίνησε στο κακό κάποιον που δεν είχε διανοηθεί να το διαπράξει. Ακόμη και ο συγγενικός δεσμός θεωρήθηκε λιγότερο δεσμευτικός από τον κομματικό, επειδή τα κομματικά μέλη ήταν πιο έτοιμα να αποτολμήσουν κάτι χωρίς λόγο και αιτία. Διότι οι σύνδεσμοι αυτού του είδους δεν απέβλεπαν σε ωφελήματα βασισμένα στους κείμενους νόμους αλλά στην απόκτηση δύναμης αντίθετα με τους νόμους. Και η εμπιστοσύνη του ενός στον άλλο δεν στηριζόταν σε όρκους στους θεούς όσο στη συνενοχή τους σε άνομες πράξεις. Εύλογες προτάσεις της αντίθετης πλευράς τις αποδέχονταν οι ισχυρότεροι, λαμβάνοντας συγχρόνως προφυλακτικά μέτρα και όχι με πνεύμα γενναιοψυχίας. Προτιμούσαν την αντεκδίκηση για κάτι που έπαθαν παρά να το προλάβουν προτού να το πάθουν. Κι αν καμιά φορά ανταλλάσσονταν όρκοι συνδιαλλαγής, δίνονταν προσωρινά, από αμηχανία μπροστά στο αδιέξοδο, και ίσχυαν όσο οι αντίπαλοι δεν είχαν πού αλλού να στηριχτούν· με την πρώτη όμως ευκαιρία που κάποιος ανακτούσε το θάρρος του, εάν έβλεπε τον αντίπαλο αφύλακτο, χαιρόταν να τον εκδικηθεί με απάτη παρά παλληκαρίσια, διότι εκτός από τη σιγουριά υπολόγιζε και στο βραβείο της πονηριάς που θα έπαιρνε επειδή υπερίσχυε εξαπατώντας. Και γενικά οι περισσότεροι άνθρωποι ευκολότερα ανέχονται να χαρακτηρίζονται «ατσίδες», όταν είναι αχρείοι, παρά «αγαθιάρηδες», όταν είναι τίμιοι, και νιώθουν γι' αυτό το τελευταίο ντροπή, ενώ για το άλλο υπερηφάνεια. Αιτία για όλα αυτά ήταν η δίψα της εξουσίας που ριζώνει στην πλεονεξία και τη φιλοδοξία· από εκεί επίσης πήγαζε και το πάθος που εκδηλώθηκε μόλις άρχισε ο πόλεμος. Διότι όσοι γίνονταν αρχηγοί των παρατάξεων στις διάφορες πόλεις προβάλλοντας καθένας τους ένα επιφανειακά ωραίο σύνθημα, οι δημοκρατικοί την πολιτική ισότητα απέναντι στον νόμο, οι ολιγαρχικοί τη συνετή διακυβέρνηση από άξιους ηγέτες, μόνο στα λόγια υπηρετούσαν τα κοινά, ενώ στην πραγματικότητα τα χρησιμοποιούσαν ως έπαθλα των προσπαθειών τους. Και στον αγώνα τους να επιβληθούν με κάθε τρόπο ο ένας επάνω στον άλλο, αποτόλμησαν τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες και προχώρησαν σε ακόμη φρικτότερες αντεκδικήσεις, χωρίς να δεσμεύονται από τη δικαιοσύνη και το συμφέρον της πολιτείας, αλλά έχοντας κάθε φορά ως όριο των πράξεών τους τις ορέξεις τους· και είτε με άδικες καταδίκες είτε με τη βίαιη αρπαγή της εξουσίας ήσαν όλοι τους το ίδιο έτοιμοι να ικανοποιήσουν το πάθος εκείνης της στιγμής εναντίον των αντιπάλων τους. Έτσι, καμία από τις δύο παρατάξεις δεν έδινε σημασία σε ηθικές αναστολές και όσοι κατάφερναν να διαπράξουν κάτι αχρείο συγκαλύπτοντάς το με ωραία λόγια κέρδιζαν σε εκτίμηση. Οι μετριοπαθείς πολίτες που έμεναν ουδέτεροι εξολοθρεύονταν και από τις δύο παρατάξεις είτε επειδή δεν συντάσσονταν μαζί τους είτε πάλι από φθόνο, επειδή δεν είχαν εκτεθεί σε κινδύνους. Έτσι απλώθηκε στον ελληνικό κόσμο εξαιτίας των εμφύλιων συγκρούσεων κάθε μορφή αχρειότητας, κι αυτή η απλότητα του χαρακτήρα, που τόσο πολύ συγγενεύει με την ευγένεια, κατάντησε καταγέλαστη και χάθηκε, και επικράτησε σχεδόν καθολικά η γεμάτη αμοιβαία δυσπιστία κομματική αντιπαράθεση. Διότι δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να διαλύσει τη δυσπιστία: Ούτε υποσχέσεις ισχυρές ούτε όρκοι φοβεροί· κι όταν ήσαν ισχυρότεροι από τους εχθρούς τους, με τη σκέψη ότι η ασφάλεια είναι κάτι ανέλπιστο, κοιτούσαν πρώτα πώς θα φυλαχτούν από το κακό και αδυνατούσαν να εμπιστευθούν άλλον. Και ως επί το πλείστον υπερίσχυαν οι πνευματικά κατώτεροι· διότι από τον φόβο τους μήπως με τη δική τους ανεπάρκεια και την εξυπνάδα των αντιπάλων δεν μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα στον διάλογο και πέσουν στις παγίδες που με την πολυμήχανη ευστροφία τους θα προφθάσουν να στήσουν οι άλλοι, αποτολμούσαν να προχωρούν σε κακουργήματα. Απεναντίας, οι άλλοι, επειδή τους υποτιμούσαν και πίστευαν ότι μπορούσαν έγκαιρα να αντιληφθούν τις επιβουλές τους και ότι δεν χρειαζόταν να πάρουν με τη δύναμη όσα μπορούσαν να τα εξασφαλίσουν με την ευφυΐα τους, δεν φυλάγονταν και οι περισσότεροι αφανίζονταν. [...] Τέτοιες λοιπόν αγριότητες διέπραξαν οι πολίτες της Κέρκυρας μεταξύ τους, τις πρώτες που γίνονταν στην Ελλάδα [...]. 


Το απόσπασμα αντλήθηκε από την Ιστορία του Θουκυδίδη σε μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου. Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Πόλις για την ευγενική παραχώρηση. Πηγή: www.lifo.gr
 


Ο ¨ΤΑΦΟΣ¨ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΑΦΟΣ...

 

 

 



.........................................

Στον χώρο των ανασκαφών δεν πρόκειται να βρεθεί 

κανένας νεκρός ούτε ήρωας της αρχαιότητας, 

και αν βρεθεί θα είναι γιατί μετέπειτα 

κάποιοι χρησιμοποίησαν των χώρο σαν τάφο. 

Σε καμία περίπτωση δεν κατασκευάστηκε αυτός ο χώρος 

για την ταφή κάποιου μεγάλου άντρα, 

αλλά είναι αφιερωμένος στον θεό ήλιο, 

όχι τον δικό μας αλλά στον ΒΑΣΙΛΙΣΚΟ. 

Ο βασιλίσκος από μυθολογικής πλευράς 
ήταν ένα απ' τα χειρότερα τέρατα που έχει πλάσει η φαντασία του ανθρώπου. 
Στις πρώτες αναπαραστάσεις του έμοιαζε 
με ένα μικρό φίδι με λοφίο, 
που μπορούσε να σκοτώσει με το δηλητήριο του 
αλλά και με το ίδιο του το βλέμμα, 
καθώς πίστευαν πως μπορεί να βάλει φωτιά 
ή να πετρώσει κάποιον ή κάτι όταν το κοιτάει.  
Ο μόνος τρόπος για να σκοτώσει κανείς βασιλίσκο ήταν 
να του δείξει το είδωλό του σε έναν καθρέφτη.....................


όλο το άρθρο θα το βρείτε εδώ: 





1 εκατομμύριο ψέματα, της ευρωπαϊκής συμμορίας!



Μεγας Ανατολικος


ΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ -Δ.ΜΑΝΤΕΣ

ΟΣΟΙ ΤΑ ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ , ΚΑΝΤΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΔΕΙΤΕ  ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ... ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΒΙΑΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ   ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ , ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΚΙ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΓΙΑ 18 ΑΙΩΝΕΣ ΕΛΕΓΕ ...ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ   ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ  ΒΡΗΚΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ  ...



ενοχές...






τα κάστρα στην Ελλάδα...


 

http://www.kastra.eu 


Καλή περιήγηση...





.....τό κράνος...




Ημερομηνία: 13 Απριλίου 2015
ίΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ (Τα?μα) copy.png

Με αυτό τον τίτλο ο Γάλλος ιστορικός Gay Feaux de la Croix
σημειώνει:
«Οι σκεπτικιστές δεν αγαπούν τις επετείους.
Τη συγκεκριμένη όμως επέτειο πρέπει να την αφήσουμε να ισχύει.
Είναι η επέτειος των 2.500 χρόνων από τη μάχη του Μαραθώνα στην Ελλάδα, στις 11 Σεπτεμβρίου (σύμφωνα με το σύγχρονο ημερολόγιο)
του 490 π. Χριστού, έτους που άρχισε να καταγράφεται η Παγκόσμια Ιστορία στον Μαραθώνα της Αττικής, στην Ελλάδα!»
Το κράνος που εικονίζεται βρέθηκε στον ιερό ναό του θεού Δία, στην Ολυμπία. Πρόκειται για το κράνος τού στρατηγού και συντελεστή τής μεγάλης νίκης των Αθηναίων, Μιλτιάδη, αφιερωμένο στον θεό καθώς αποδεικνύει η επιγραφή «Μιλτιάδης τω Διί ανέθηκεν» που εκτίθεται στο Μουσείο της Ολυμπίας
Ποιός είναι ο Αμερικανός στρατηγός διοικητής των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που στάθηκε δυο ώρες προσοχή μπροστά στο κράνος του Μιλτιάδη που βρίσκεται εκτεθειμένο στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Το γεγονός συνέβη,αλλά κρατήθηκε μεταξύ των παρευρισκομένων υπο ακρα μυστικότητα. Δεν είναι λίγο πράγμα ολοκληρος στρατηγός του ΝΑΤΟ , επιχειρησιακός , με τρείς σειρές παράσημα και πολεμική δράση ως καταδρομέας να υποκλίνεται -οπως είπε- στον μεγαλύτερο στρατηγό ολων των εποχών!!!
alt
Ο ΝΑΤΟικός στρατηγός προσήλθε υπο το κράτος άκρας συγκίνησης να υποκλιθεί στο σπασμένο-ραγισμένο απο έναν Περσικό πέλεκυ - πολεμικό κράνος του στρατηγού Μιλτιάδη που φορούσε κατά τη μάχη του Μαραθώνα. Ο ίδιος , το είχε προσφέρει ως δώρο στον Δία για την περιφανή νίκη κατά των Περσών τέτοιες μέρες, τον Αύγουστο του 490 π.χ ση θέση Αγριλίκι κοντά στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Το κράνος ένα απο τα πιο πολύτιμα εκθέματα του μουσείου της Ολυμπίας - είναι Κορινθιακού ρυθμού που φέρει την επιγραφή

 "ΜΙΛΤΙΑΔΕΣ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ΤΩ ΔΙ."

Ο στρατηγός των καταδρομών συνοδευόταν απο μια μικρή επίλεκτη φρουρά απο Αμερικανούς πεζοναύτες που είχαν διακριθεί σε πεδία μαχών απο το Αφγανιστάν μέχρι το στάδιο επιχιερήσεων στον Πόλεμο του Κόλπου αλλά και σε "Μαύρες Επιχειρήσεις" στη Λατινική Αμερική και στα Βαλκάνια -που δεν θα γίνουν ποτέ γνωστές...

Με δέος και σεβασμό η φρουρά των επιλέκτων με επικεφαλής των στρατηγό σχημάτισε ενα Π και επι ΔΥΟ ΩΡΕΣ ακίνητη και αμίλητη περιέβαλε με σεβασμό τη μνήμη του αρχιστρατηγου της νίκης κατά των Περσών εφαρμόζοντας το πολεμικό σύστημα της "λαβίδας " -μία πολεμική τακτική που εφαρμόστηκε εκεί για πρώτη φορά και σήμερα διδάσκεται στα καλύτερα Πανεπιστήμια και τις στρατιωτικές Ακαδημίες ως μια αριστη πολεμική τακτική ανορθοδόξου πολέμου.

"Ηρθαμε εδω να τιμήσουμε με το δικό μας τρόπο τον στρατηγό των στρατηγών , να σιωπήσουμε μπροστά στο μεγαλείο του , να σταθούμε σε στάση προσοχής απέναντί του!!!.." τόνισε λιτά στους στενούς του ανθρώπους ο ΝΑΤΟικός στρατηγός φανερά συγκινημένος την ώρα που ειχαν μείνει άφωνοι οι άνθρωποι του μουσείου κι οι επισκέπτες!!
 


ότι φεύγει, δεν γυρίζει πίσω...

Η ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ   Από τον Παρμ. Χαριστό
 
 
          Κατά καιρούς βλέπουν το φως  της ηλεκτρονικής δημοσιότητας φωτογραφίες από την Παλιά Αθήνα, με πιο γνωστές και δημοφιλείς αυτές του Γαλλοελβετού Φρεντ Μπουασονά, ο οποίος επί τριάντα χρόνια αποτύπωνε με την κάμερά του τα αξιοθέατα  της εποχής του και χαρακτηριστικές σκηνές της ελληνικής καθημερινότητας (ενδυμασίες εποχής, εκλιπόντα επαγγέλματα κ.ά.).
Στο ανά την οθόνη σας φωτογραφικό πόνημα επιχειρείται μια συγκεντρωτική συλλογή εικόνων της Αθήνας του προπερασμένου και των αρχών του περασμένου αιώνα, όπου, κατά ένα αποσπασματικό τρόπο, ανασυνιστάται ο αραιοκατοικημένος πολεοδομικός ιστός της πόλης και η ζωή σ' αυτήν με πλήθος από φωτογραφίες γνωστών ως προς το τοπωνύμιο περιοχών της Αθήνας και των περιχώρων (απεικονίζονται σχεδόν όλες οι κεντρικές οδοί)  που είναι εντελώς αγνώριστες σήμερα, καθώς και σημαντικών κτηρίων της  αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς που θυσιάστηκαν στο βωμό μιας αδηφάγου και ανεξέλεγκτης οικοδομικής απληστίας (Βλ. περίπτωση του αρχοντικού Ακταίου στο Φάληρο, του Δημοτικού θεάτρου  στην Πλατεία Κοτζιά, της Βίλλας Μαργαρίτα στη συμβολή Βασ. Σοφίας και Μεσογείων, της οικίας Ράλλη - Σκαραμαγκά επίσης στη Βασ. Σοφίας κ.ά).
Κατά τα λοιπά, ιδιαίτερα για όσους γνωρίζουν, έχει πολύ ενδιαφέρον να ιδούν π.χ. το ισραηλητικό νεκροταφείο στη συμβολή των οδών Βασ.Όλγας και Ηρώδου του Αττικού πλάι στο  πολύ παλαιό γυμναστήριο του Φωκιανού (πόσοι άραγε γνωρίζουν γι' αυτό;), τις δενδροστοιχίες κατά μήκος των σημερινών άνυδρων αρτηριών, την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού Σταδίου το 1895,  τις εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου της Βουλής κ.ά. πολλά που οι αθηναιομνήμονες με νοσταλγία, θα αναγνωρίσουν ή απλώς θα συγκρίνουν με τα τωρινά εξάγοντας μάλλον μελαγχολικά συμπεράσματα.      
Προκειμένου να μελετήσετε με ευχέρεια το περιεχόμενο, ιδιαίτερα για να διευκολυνθείτε στην ανάγνωση των υπότιτλων των φωτογραφιών, σκόπιμο είναι να πληκτρολογήσετε αρχικά επάνω  στην πρώτη φωτογραφία άνω αριστερά και, αφού αυτή «ανοίξει», να συνεχίσετε «ανοίγοντας» κάθε επόμενη φωτογραφία  με την αριθμητική ακολουθία του οικείου βέλους προς τα δεξιά. Αξίζει!!!  ν.μ.
 
 

Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι...








    Γνωρίστε όλους τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους με τα ρητά και τα έργα τους.
    Ανοίχτε την ιστοσελίδα - και κάνετε κλικ σε όποιον φιλόσοφο θέλετε. Σκαλίστε και
    διαβάστε τα θαυμαστά έργα τους.
    Είναι το φανταστικότερο ευρετήριο. Φυλάξτε την διεύθυνση







«Αιδ 'Εις Αθήναι ... η πριν πόλις»


Ιστορικό ντοκιμαντέρ 

- αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας 

με κείμενα Γιάννη Τσαρούχη 

και εικόνες Σπύρου Βασιλείου, 

διαρκείας 20, 

έτος παραγωγής 1980. 

Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: 

Νίκος Γραμματικόπουλος 

Βραβεύθηκε ΜΕ ΤΟ Βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου 

ΣΤΟ Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 

ΓΙΑ ΤΗ συμβολή ΤΟΥ στη διατήρηση / διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980.

 Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. 

Προβλήθηκε στην εκπομπή 

«Μια ταινία μία συζήτηση».

Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ 

«Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» 

που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας 


(Μάιος 1994).








Η ακρόπολη... θαύμα!