Η φυλακή της ψυχής στο Δαχτυλίδι του Γύγη...

 


Τον Πλάτωνα απασχολούσαν πάντοτε τα διττά - αντικρουόμενα ζεύγη καλού - κακού, ευτυχίας - δυστυχίας, γνώσης - άγνοιας, δικαιοσύνης - αδικίας, γενναιότητας - δειλίας, κοινωνικής προσφοράς - απραγίας, αρμονίας - δυσαρμονίας και οραματιζόταν την κυριαρχία του αγαθού σε ένα «φωτεινό», δηλαδή ευτυχισμένο και αρμονικό κόσμο.

Ο ευρηματικός φιλόσοφος, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του αδελφού του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα.

Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντα του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ' τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Ο Γύγης το πήρε και ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια.

Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.

Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα.

Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά - συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση - τη δόξα και τον πλούτο.


Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί η κοινή λογική ενός ανθρώπου λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον και είναι ανασταλτικός παράγοντας, τις περισσότερες φορές, για τα οποιασδήποτε ποιότητας κέρδη μας. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικειν η αδικεισθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.

Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται η φυλακή μιας συνείδησης, ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

.......................................

William Etty 1820

Καταρχήν, θεμελιώνεται ανθρωπολογικά η αξία της αδικίας και ερμηνεύεται ιστορικοκοινωνικά η προέλευση της δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος επιθυμεί εκ φύσεως την αδικία, για τα οφέλη που αυτή του προσφέρει· επειδή όμως σε μια κατάσταση γενικευμένης αδικίας είναι αδύνατο να δρέπει κανείς τους καρπούς της αδικίας του, χωρίς ταυτοχρόνως να υφίσταται τη βλάβη από την αδικία των συνανθρώπων του, η ανθρωπότητα προχώρησε σ' έναν συμβιβασμό, ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου, που ορίζει πως κανείς δεν θα αδικεί, ούτε θα αδικείται. Κατά συνέπεια, η αδικία αποτελεί στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, ενώ αντιθέτως η δικαιοσύνη εντάσσεται στην περιοχή των ανθρώπινων συμβάσεων.

Από την παραπάνω παραδοχή του συμβατικού χαρακτήρα της δικαιοσύνης απορρέει αναγκαστικά το επόμενο συμπέρασμα του Γλαύκωνα: κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, επειδή αναγνωρίζει την αξία της δικαιοσύνης, αλλά από ανάγκη, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα να αδικεί χωρίς να αδικείται. Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ο Γλαύκωνας, καλεί τους συνομιλητές του να κάνουν ένα διανοητικό πείραμα. Προτείνει να παραχωρήσουν σ' έναν δίκαιο κι έναν άδικο απεριόριστη εξουσία, ώστε να μπορούν να κάνουν ό,τι επιθυμούν, και στη συνέχεια να παρακολουθήσουν τη συμπεριφορά τους. Θα διαπίστωναν λοιπόν τότε πως και οι δύο θα έπαιρναν τον ίδιο δρόμο προς την αδικία, γιατί η ανθρώπινη φύση επιδιώκει την πλεονεξία (ο όρος δεν δηλώνει μόνο την απληστία, αλλά γενικότερα την επιθυμία για εξουσία, υπεροχή έναντι των άλλων ανθρώπων), και μόνο βί³ εξαναγκάζεται να παραδεχθεί την ισοτιμία όλων των ανθρώπων (παράγεται πv τtν τοζ 4σου τιμήν). Το διανοητικό πείραμα αποσαφηνίζεται στη συνέχεια με τον μύθο του Γύγη.

Όπως στον Πρωταγόρα, έτσι και στον λόγο του Γλαύκωνα ο μύθος χρησιμοποιείται παράλληλα με τον λόγο και έχει την ίδια λειτουργία: επεξηγεί ευχάριστα τη σοφιστική διδασκαλία, προσθέτοντας κι ένα στοιχείο εντυπωσιασμού. Η ιστορία του Γύγη, που παραδίδεται και από τον Ηρόδοτο (I.7-13),]διασώζεται στον Πλάτωνα σε μια λαϊκότερη εκδοχή, καθώς τα τυπικά χαρακτηριστικά της την εντάσσουν στην περιοχή του μαγικού παραμυθιού:

(α) ανωνυμία των ηρώων·

(β) έντονη παρουσία του μαγικού και υπερφυσικού στοιχείου, που συνδράμει τον ήρωα στην αποστολή του και προαναγγέλλει το ένδοξο μέλλον του (στον Ηρόδοτο, αντιθέτως, η ιστορία παίρνει τη μορφή ρεαλιστικής νουβέλας, στην οποία κεντρική θέση έχει η παθολογία των ερωτικών και εξουσιαστικών σχέσεων).

Η σοφιστική πηγή του Πλάτωνα πάντως ή ο ίδιος ο Πλάτωνας προσάρμοσε τον μύθο στις ανάγκες της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας, όπως είχε κάνει και ο Πρωταγόρας με τον δικό του μύθο. Αυτό γίνεται φανερό, αν προσέξουμε τη δυσανάλογα μεγάλη επιμονή της αφήγησης στην παρουσίαση των μαγικών ικανοτήτων του δακτυλιδιού, καθώς και το απότομο και βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας, αφού οι λεπτομέρειες της κατάληψης της εξουσίας από τον Γύγη δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την επιχειρηματολογία.

Ο Γλαύκωνας προτείνει στους ακροατές του να φανταστούν πως ο δίκαιος και ο άδικος του πειράματός τους κατέχουν ένα δακτυλίδι σαν εκείνο του Γύγη και να αναρωτηθούν πώς θα συμπεριφερόντουσαν. Η πιθανότερη εκδοχή είναι πως κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στους πειρασμούς της αδικίας και να αποφύγει να ενεργεί σαν θεός, εκπληρώνοντας οποιαδήποτε επιθυμία του (η σύγκριση του άδικου με τον θεό στο σημείο αυτό ασφαλώς ειρωνική). Κατά συνέπεια, το διανοητικό πείραμα επιβεβαιώνει πλήρως τη θέση που μεταφέρει ο Γλαύκωνας, χωρίς να την αποδέχεται (όπως φροντίζει να μας υπενθυμίσει: μέγα τοζτο τεκμήριον ν φαίη τις,aς φήσει A περv τοζ τοιούτου λόγου λέγων), πως κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, αλλά από ανάγκη (οPδεvς κ|ν δίκαιος, σαφής η αντίθεση με το σωκρατικό δόγμα οPδεvς κ|ν κακός). Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας θεωρεί την αδικία ωφελιμότερη από τη δικαιοσύνη σε ατομικό επίπεδο. Ακόμη κι αν υπήρχε ένας τόσο παράξενος άνθρωπος, που δεν θα χρησιμοποιούσε για άδικους σκοπούς την απεριόριστη δύναμή του, η συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων απέναντί του θα επιβεβαίωνε την άποψη που εκθέτει ο Γλαύκωνας: οι συνάνθρωποί του θα τον θεωρούσαν τελείως ανόητο και αξιολύπητο, έστω κι αν μπροστά του θα τον επαινούσαν, από φόβο μήπως τους αδικήσει.

Στο τρίτο μέρος της επιχειρηματολογίας του, ο Γλαύκωνας προχωρά σ' ένα νέο συμπέρασμα με βάση τα προηγούμενα: σημασία δεν έχει το να είναι κανείς πραγματικά δίκαιος, αλλά το να φαίνεται· κι απ' αυτή την άποψη ο απόλυτα άδικος θα βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από τον απόλυτα δίκαιο. Γιατί, ο απόλυτα δίκαιος θα πρέπει να τιμά τη δικαιοσύνη για την αξία της καθεαυτήν και όχι για τις τιμές ή την εκτίμηση που αυτή του προσφέρει· κατά συνέπεια η δικαιοσύνη του θα είναι απόλυτη, αν ακριβώς στερείται της εκτίμησης των συνανθρώπων του και η αρετή του συνεχώς δοκιμάζεται. Αντιθέτως, ο απόλυτα άδικος, επειδή θα προσποιείται τον δίκαιο και θα έχει τελειοποιήσει την αδικία του, ώστε να μην συλληφθεί, πέρα από την ευημερία του θα κερδίσει και την εκτίμηση των συνανθρώπων του, και ίσως, όπως ειρωνικά τονίζεται, και την εύνοια των θεών, αφού θα μπορεί να τους προσφέρει πλουσιότερες θυσίες.

Η θέση την οποία εκθέτει στην Πολιτεία ο Γλαύκωνας επιχειρεί να συνθέσει σε μια ενιαία θεωρία τις αντίθετες αρχές της φύσης και του νόμου ως ρυθμιστών της ανθρώπινης πράξης. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ο άνθρωπος ακολουθεί τη φύση του και προτιμά την αδικία, όταν δεν υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί, και αντιθέτως υποτάσσεται υποχρεωτικά στους κανόνες της δικαιοσύνης, που υπαγορεύουν τον αμοιβαίο σεβασμό, όποτε η συμπεριφορά του γίνεται αντιληπτή. Ο διπλός αυτός καθορισμός της ανθρώπινης πράξης είναι αναγκαστικός· οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ο W.K.C. Guthrie συσχετίζει την παραπάνω θεωρία με τη ρεαλιστική άποψη του Θουκυδίδη για την ανθρώπινη ιστορία, και θεωρεί πως αυτή δεν έχει κανονιστικό, αλλά αυστηρά περιγραφικό χαρακτήρα. Όπως ο Θουκυδίδης, έτσι και ο Γλαύκωνας δεν εισηγείται μια ηθική θεωρία, παρά μόνο περιγράφει τους παράγοντες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Στη συνέχεια της Πολιτείας ο Σωκράτης θα κληθεί να ανασκευάσει τη θεωρία που παρουσίασε ο Γλαύκωνας και να αποδείξει πως η αξία της δικαιοσύνης δεν απορρέει μόνο από τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και από την ίδια την ανθρώπινη φύση, ότι ταιριάζει στη φύση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται δίκαια. Ο Σωκράτης θα πετύχει να θεμελιώσει ανθρωπολογικά τη δικαιοσύνη με τη θεωρία του για την τριμερή διαίρεση της ανθρώπινης ψυχής, που τις σχέσεις των μορίων της θα πρέπει να τις διέπει η δικαιοσύνη. Θα εισηγηθεί, συνεπώς, μια περιγραφή της ανθρώπινης φύσης εντελώς αντίθετη από εκείνη του Γλαύκωνα. Σε ανταπόκριση προς αυτή την πλατωνική ψυχολογία θα οικοδομηθεί στη συνέχεια η δίκαιη πλατωνική πολιτεία.

___________

Πηγέςcloudconnected2008.wordpress.com ,  www.greek-language.gr

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

Ενδυμίωνας 

Ο Κροίσος και ο Σόλων (ή o πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης) 

Μυθολογία - 1.Κοσμογονία 

Μυθολογία - 2.Γενεαλογία των Θεών 

Μυθολογία - 3.Έλληνας, ο γενάρχης των Ελλήνων

"Τα πάντα εξισορροπούνται" ή "Η τύχη δεν έχει μνήμη" 

Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Ο μύθος του Ερυσίχθονα

Το τέλος του Οδυσσέα - Victor Auburtin 

Φιλήμων και Βαυκίς (πλάτανος και λεύκα) 

O Βασιλιάς Μίδας και ο Σειληνός


Έξι ...μαγικές λέξεις!!!


Έξι μαγικές λέξεις
των αρχαίων Eλληνικών !!!
Αφιερωμένο  στους  ΕΛΛΗΝΕΣ

« OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

    που σημαίνει
« Όπως η αυγή γιέ μου να είσαι πάντα!!!»
 
Προσέξατε κάτι?
Ούτε ένα σύμφωνο, σε μια πλήρη φράση !!!
Σε ποία άλλη γλώσσα θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
 
 
 
 

Πολλή καλή έρευνα, για την Αγία Σοφία...


Η σιωπή της Αμφίπολης...



Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα βασίζονται στις εντυπώσεις. Ανοησίες και ηλιθιότητες ταυτόχρονα με σοβαρά και ενδιαφέροντα θέματα χάνουν το νόημά τους ή το βρίσκουν, ανάλογα με την εντύπωση που προκαλούν μέσα από μια διαδικασία που σχετίζεται με την εμπορία ειδήσεων.
 
Έτσι και με την ανασκαφή της Αμφίπολης, γίναμε μάρτυρες μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής, όπου μίλησαν όλοι, από τον παππού του γειτονικού στον αρχαίο τύμβο καφενείου έως τους παγκοσμίου φήμης εξειδικευμένους αρχαιολόγους.
 
Ταυτόχρονα με μια ιδιαίτερα σοβαρή διαδικασία, όπως είναι η ανασκαφή ενός αρχαίου μνημείου, έδρασαν με όρους κομμωτηρίου από εγχώριες προσωπικότητες, αστέρες της πολιτικής και της δημοσιογραφίας και μια σειρά αρχαιολόγων που δεν άφησαν αρχαίο νεκρό για νεκρό που να μην ενοχλήσουν, να μην συλήσουν εκ νέου διαμέσου του σύγχρονου εθισμού στην ισοπέδωση των πάντων. Αφού μίλησαν όλοι, απεφάνθησαν όλοι, μας ταλαιπώρησαν όλοι, σχετικοί και μη, με την Ιστορία, την Αρχαιολογία και την Επιστήμη, αφού τύχαμε μάρτυρες θλιβερών συντεχνιακών καυγάδων και όχι μιας επιστημονικής αντιπαράθεσης, η Αμφίπολη αιφνιδίως έφυγε από το πλάνο των καθημερινών και απελπιστικά εφήμερων ενδιαφερόντων μας και στράφηκε σε νέα πεδία δόξης λαμπρά! Η Αμφίπολη - ευτυχώς - ξαφνικά μοιάζει σα να μην υπήρξε ποτέ. 

http://www.topontiki.gr/article/87524/I-siopi-tis-Amfipolis

 για την αντιγραφή: γιώργος ροδινός


Αμφίπολη: μία εκπομπή στο MEGA...

alexandros.jpg


Αμφίπολης συνέχεια...

alexandros.jpg


http://amfipolinews.blogspot.gr/2014/11/blog-post_265.html


κάντε το αντιγραφή, και επικολήστε το στην αναζήτηση...







Διαφάνειες για την Ακρόπολη !!!



ΑΜΦΙΠΟΛΗ: Το ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ από τους ΕΓΓΛΕΖΟΥΣ το 1911

 ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΒΟΜΒΑ για την ΑΜΦΙΠΟΛΗ!- Το ΜΕΓΑΛΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ από τους ΕΓΓΛΕΖΟΥΣ το 1916 !!! (Φωτογραφίες ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ)
leontas-amfipoli-660

"Όπα!!! Μά τί ψαχουλεύουν αυτοί εκεί κάτω;
1916.
Βρέ τούς αρχαιολόγους μας!!! Τί ανακάλυψαν εν έτη 2014!!! Αυτά πού οι εγγλέζοι ήξεραν από τό 1916!!!
Καί τώρα; Τί έχουν νά πούνε; "Ο ΤΑΦΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΗΜΕΝΟΣ"

21
Αλήθεια όλες αυτές τις φωτογραφίες, ο αρχαιολόγος Λαζαρίδης που όπως λένε είχε τάξει την ζωή του στο έργο της ανασκαφής στην Αμφίπολη, δεν τις είχε υπ'όψιν του; Πώς είναι δυνατόν οι άγγλοι να ήξεραν ΑΚΡΙΒΩΣ που να ψάξουν ( μιλάμε για βάθος πάνω από 10 μέτρα, όπως φαίνεται στην φωτό) ώστε να βρεθούν στην είσοδο του τάφου ( καμάρα με λέοντες ή σφίγγες όπως λένε) και ολόκληρος αρχαιολόγος να έχει στρέψει την προσοχή του σε οποιεσδήποτε άλλες περιοχές του αρχαιολογικού χώρου της Αμφιπόλεως παρά στον λόφο όπου και το μεγαλειώδες Μαυσωλείο .
Αυτό είναι τουλάχιστον .περίεργο, άν αναλογιστεί κανείς πως ακόμη και η είσοδος του τάφου ήταν γνωστή από το 1916 όπως μαρτυρούν οι φωτό των πλιατσικαδόρων εγγλέζων !!!

22
Μά τί κάνουν αυτά τά παιδάκια; Αυτά τά μικρά Ελληνόπουλα; Τά καθοδηγούν οι εγγλέζοι στόν τόπο τού "εγκλήματος". Στόν Τάφο τής Αμφίπολης . Είναι οι μικροί εργάτες τους.
23
Πολλά.μά πάρα πολλά παιδάκια - εργάτες . Τά ανυποψίαστα παιδάκια. Δουλειά γιά τούς πλιατσικαδόρους κίμβρους.
25
Στις δυο πρώτες φωτό διακρίνονται,σύμφωνα με το filosofia-erevna.blogspot.gr, οι άγγλοι στρατιώτες να συλλέγουν κάποια αντικείμενα; τί πλιάτσικο έγινε άραγε; Άν υπολογίσουμε πως ο Λέων ανευρέθη στα 1913 ( β΄βαλκανικός πόλεμος) το 1916 στην διάρκεια του Α΄Π.Π. έχουμε το πλιάτσικο από τους άγγλους που λες και ήρθαν συστημένοι. Δεν πρόλαβαν να πάρουν τα κομμάτια του Λέοντα προφανώς λόγω του μεγάλου όγκου του και επειδή τους πρόλαβαν οι βομβαρδισμοί των βουλγάρων. {όπως αναφέρει ο
συγγραφέας Oscar Breneer, στό βιβλίο του το οποίο εκδόθηκε το 1941 αλλά δεν μεταφράστηκε ποτέ στα ελληνικά.!!!}

26

Γι'αυτό ο Βενιζέλος κοπτόταν τόσο πολύ να μας βάλει στον πόλεμο; Μέχρι έναν ολόκληρο διχασμό δημιούργησε ( κυβέρνηση Θεσ/νίκης) για να το πετύχει !!!
Στις δυο φωτο με τα παιδιά λέει: Hundreds of Greek boys paid one franc per day to pick up stones for use in roadmaking, under supervision of a sapper from the Royal Engineers
δηλ. εκατοντάδες ελληνόπουλα πληρώνονταν ένα φράγκο για να μαζεύουν πέτρες, υπό την εποπτεία ένας σκαπανέα του βρεττανικού μηχανικού.
Μήπως τα παιδάκια αυτά τα έβαλαν να μαζεύουν το χώμα στο άνοιγμα του τάφου στην Αμφίπολη;"






Βεζούβιος 79 μ.Χ.

ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ

Άριστο animation βίντεο που δείχνει την καταστροφή της Πομπηίας, μετά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.
 
Animation δημιουργήθηκε για το Μουσείο της Μελβούρνης
για να επιτρέψει οι επισκέπτες να βιώσουν το ίδιο δράμα
και τον τρόμο των κατοίκων της Πόλης στο 79 μ.Χ., *
 
 

Άκρα του τάφου απογοήτευση...


Προς:  Έλληνες αρχαιολόγους και παραισθησιολόγους


Ο ενθουσιασμός για τον τάφο της Αμφίπολης 
έδωσε την θέση του στην απογοήτευση, 
αφού η ανασκαφή πλησιάζει στο τέλος της 
και τα ευρήματα 
δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες κοινού και αρχαιολόγων. 
Αυτά παθαίνεις, όταν εναποθέτεις 
όλες τις ελπίδες σου σε ένα τάφο. 
Θάβεις μόνος σου τις ελπίδες. 
Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς περίμεναν 
να βρουν οι αρχαιολόγοι στον τάφο της Αμφίπολης, 
ούτε γιατί τόσοι πολλοί Έλληνες 
έπαθαν ντελίριο με έναν αρχαίο τάφο. 
Ό,τι κι αν είναι ένας τάφος, τάφος είναι. 
Σιωπή. Μούγκα. Νέκρα. 
Βέβαια, και η σημερινή Ελλάδα ένας τάφος είναι. 
Ένας αρχαίος τάφος. 
Μπαίνεις στη σημερινή Ελλάδα και έχεις μεγάλες προσδοκίες 
-εξαιτίας του ένδοξου παρελθόντος του τόπου- 
αλλά γρήγορα απογοητεύεσαι. 
Σκάβεις, σκάβεις 
αλλά τίποτα δεν βρίσκεις. 
Οι σημερινοί «πνευματικοί άνθρωποι» της χώρας 
-όλοι κρατικοδίαιτοι- 
είναι παντελώς άγνωστοι στο εξωτερικό 
και δεν αφορούν κανέναν 
πέρα από χαζογκόμενες του Facebook. 
Θλιβερές παρέες «διανοουμένων» 
αλληλοαποθεώνονται και γίνονται οι τζουτζέδες 
και οι σφουγγοκωλάριοι 
της εκάστοτε κυβέρνησης. 
Σχεδόν κάθε Έλληνας πιστεύει πως είναι 
μια παρεξηγημένη και αδικημένη μεγαλοφυΐα
που έχει κάποια ιστορική αποστολή σε αυτό τον κόσμο 
-ένα ζουρλομανδύα γρήγορα- 
αλλά το τέλος της ημέρας τον βρίσκει αγκαλιά 
με τον Παντελίδη και τον Σεφερλή. 
Τα αρχαία μνημεία είναι εκεί 
αλλά είναι σε πλήρη αναντιστοιχία 
με τους σημερινούς Έλληνες και τον «πολιτισμό» τους. 
Ο μόνος λόγος 
που διατηρούνται τα αρχαία μνημεία στην Ελλάδα είναι 
για να πληρώνουν εισιτήριο οι τουρίστες. 
Αν σταματήσουν να έρχονται οι τουρίστες 
να πληρώνουν εισιτήριο, 
τα μνημεία θα ρημάξουνε. 
Αν ρωτήσεις τους Έλληνες περαστικούς 
στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου 
τι είναι και τι συμβολίζει η Ακρόπολη, 
δεν θα βρεις πολλούς που να ξέρουν την απάντηση. 
Δεν είναι τυχαίο 
που οι πρώτες σκέψεις που έγιναν 
μετά την ανακάλυψη του τάφου της Αμφίπολης 
ήταν πως θα έρθουν τουρίστες 
και θα πέσει κονόμα στην περιοχή. 
Και τώρα απογοήτευση. 
Για να πουλήσεις τον τάφο, 
πρέπει να ξέρεις ποιος ήταν ο νεκρός· 
έχει και ο τουρίστας τις απαιτήσεις του· 
θέλει να ξέρει το όνομα του νεκρού. 
Τι θα πει ο τουρίστας στους φίλους του 
όταν τους δείχνει τις φωτογραφίες από τον τάφο; 
«Πήγα στον τάφο ενός άγνωστου;» 
Εσύ, όμως, ξέρεις ποιος είναι ο νεκρός. 
Ο νεκρός είναι η Ελλάδα. 
Όλη η χώρα ένας τάφος. 
Και έρχονται οι τουρίστες. 
Αλλά όσοι Έλληνες είναι ακόμα ζωντανοί 
φεύγουν. 
(Θα ενθουσιάζονταν ποτέ οι αρχαίοι Έλληνες 
επειδή βρήκαν έναν παλαιότερο τάφο;) 


Πιτσιρίκος