.....τό κράνος...




Ημερομηνία: 13 Απριλίου 2015
ίΤΟ ΚΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ (Τα?μα) copy.png

Με αυτό τον τίτλο ο Γάλλος ιστορικός Gay Feaux de la Croix
σημειώνει:
«Οι σκεπτικιστές δεν αγαπούν τις επετείους.
Τη συγκεκριμένη όμως επέτειο πρέπει να την αφήσουμε να ισχύει.
Είναι η επέτειος των 2.500 χρόνων από τη μάχη του Μαραθώνα στην Ελλάδα, στις 11 Σεπτεμβρίου (σύμφωνα με το σύγχρονο ημερολόγιο)
του 490 π. Χριστού, έτους που άρχισε να καταγράφεται η Παγκόσμια Ιστορία στον Μαραθώνα της Αττικής, στην Ελλάδα!»
Το κράνος που εικονίζεται βρέθηκε στον ιερό ναό του θεού Δία, στην Ολυμπία. Πρόκειται για το κράνος τού στρατηγού και συντελεστή τής μεγάλης νίκης των Αθηναίων, Μιλτιάδη, αφιερωμένο στον θεό καθώς αποδεικνύει η επιγραφή «Μιλτιάδης τω Διί ανέθηκεν» που εκτίθεται στο Μουσείο της Ολυμπίας
Ποιός είναι ο Αμερικανός στρατηγός διοικητής των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που στάθηκε δυο ώρες προσοχή μπροστά στο κράνος του Μιλτιάδη που βρίσκεται εκτεθειμένο στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Το γεγονός συνέβη,αλλά κρατήθηκε μεταξύ των παρευρισκομένων υπο ακρα μυστικότητα. Δεν είναι λίγο πράγμα ολοκληρος στρατηγός του ΝΑΤΟ , επιχειρησιακός , με τρείς σειρές παράσημα και πολεμική δράση ως καταδρομέας να υποκλίνεται -οπως είπε- στον μεγαλύτερο στρατηγό ολων των εποχών!!!
alt
Ο ΝΑΤΟικός στρατηγός προσήλθε υπο το κράτος άκρας συγκίνησης να υποκλιθεί στο σπασμένο-ραγισμένο απο έναν Περσικό πέλεκυ - πολεμικό κράνος του στρατηγού Μιλτιάδη που φορούσε κατά τη μάχη του Μαραθώνα. Ο ίδιος , το είχε προσφέρει ως δώρο στον Δία για την περιφανή νίκη κατά των Περσών τέτοιες μέρες, τον Αύγουστο του 490 π.χ ση θέση Αγριλίκι κοντά στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Το κράνος ένα απο τα πιο πολύτιμα εκθέματα του μουσείου της Ολυμπίας - είναι Κορινθιακού ρυθμού που φέρει την επιγραφή

 "ΜΙΛΤΙΑΔΕΣ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ΤΩ ΔΙ."

Ο στρατηγός των καταδρομών συνοδευόταν απο μια μικρή επίλεκτη φρουρά απο Αμερικανούς πεζοναύτες που είχαν διακριθεί σε πεδία μαχών απο το Αφγανιστάν μέχρι το στάδιο επιχιερήσεων στον Πόλεμο του Κόλπου αλλά και σε "Μαύρες Επιχειρήσεις" στη Λατινική Αμερική και στα Βαλκάνια -που δεν θα γίνουν ποτέ γνωστές...

Με δέος και σεβασμό η φρουρά των επιλέκτων με επικεφαλής των στρατηγό σχημάτισε ενα Π και επι ΔΥΟ ΩΡΕΣ ακίνητη και αμίλητη περιέβαλε με σεβασμό τη μνήμη του αρχιστρατηγου της νίκης κατά των Περσών εφαρμόζοντας το πολεμικό σύστημα της "λαβίδας " -μία πολεμική τακτική που εφαρμόστηκε εκεί για πρώτη φορά και σήμερα διδάσκεται στα καλύτερα Πανεπιστήμια και τις στρατιωτικές Ακαδημίες ως μια αριστη πολεμική τακτική ανορθοδόξου πολέμου.

"Ηρθαμε εδω να τιμήσουμε με το δικό μας τρόπο τον στρατηγό των στρατηγών , να σιωπήσουμε μπροστά στο μεγαλείο του , να σταθούμε σε στάση προσοχής απέναντί του!!!.." τόνισε λιτά στους στενούς του ανθρώπους ο ΝΑΤΟικός στρατηγός φανερά συγκινημένος την ώρα που ειχαν μείνει άφωνοι οι άνθρωποι του μουσείου κι οι επισκέπτες!!
 


ότι φεύγει, δεν γυρίζει πίσω...

Η ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ   Από τον Παρμ. Χαριστό
 
 
          Κατά καιρούς βλέπουν το φως  της ηλεκτρονικής δημοσιότητας φωτογραφίες από την Παλιά Αθήνα, με πιο γνωστές και δημοφιλείς αυτές του Γαλλοελβετού Φρεντ Μπουασονά, ο οποίος επί τριάντα χρόνια αποτύπωνε με την κάμερά του τα αξιοθέατα  της εποχής του και χαρακτηριστικές σκηνές της ελληνικής καθημερινότητας (ενδυμασίες εποχής, εκλιπόντα επαγγέλματα κ.ά.).
Στο ανά την οθόνη σας φωτογραφικό πόνημα επιχειρείται μια συγκεντρωτική συλλογή εικόνων της Αθήνας του προπερασμένου και των αρχών του περασμένου αιώνα, όπου, κατά ένα αποσπασματικό τρόπο, ανασυνιστάται ο αραιοκατοικημένος πολεοδομικός ιστός της πόλης και η ζωή σ' αυτήν με πλήθος από φωτογραφίες γνωστών ως προς το τοπωνύμιο περιοχών της Αθήνας και των περιχώρων (απεικονίζονται σχεδόν όλες οι κεντρικές οδοί)  που είναι εντελώς αγνώριστες σήμερα, καθώς και σημαντικών κτηρίων της  αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς που θυσιάστηκαν στο βωμό μιας αδηφάγου και ανεξέλεγκτης οικοδομικής απληστίας (Βλ. περίπτωση του αρχοντικού Ακταίου στο Φάληρο, του Δημοτικού θεάτρου  στην Πλατεία Κοτζιά, της Βίλλας Μαργαρίτα στη συμβολή Βασ. Σοφίας και Μεσογείων, της οικίας Ράλλη - Σκαραμαγκά επίσης στη Βασ. Σοφίας κ.ά).
Κατά τα λοιπά, ιδιαίτερα για όσους γνωρίζουν, έχει πολύ ενδιαφέρον να ιδούν π.χ. το ισραηλητικό νεκροταφείο στη συμβολή των οδών Βασ.Όλγας και Ηρώδου του Αττικού πλάι στο  πολύ παλαιό γυμναστήριο του Φωκιανού (πόσοι άραγε γνωρίζουν γι' αυτό;), τις δενδροστοιχίες κατά μήκος των σημερινών άνυδρων αρτηριών, την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού Σταδίου το 1895,  τις εργασίες διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου της Βουλής κ.ά. πολλά που οι αθηναιομνήμονες με νοσταλγία, θα αναγνωρίσουν ή απλώς θα συγκρίνουν με τα τωρινά εξάγοντας μάλλον μελαγχολικά συμπεράσματα.      
Προκειμένου να μελετήσετε με ευχέρεια το περιεχόμενο, ιδιαίτερα για να διευκολυνθείτε στην ανάγνωση των υπότιτλων των φωτογραφιών, σκόπιμο είναι να πληκτρολογήσετε αρχικά επάνω  στην πρώτη φωτογραφία άνω αριστερά και, αφού αυτή «ανοίξει», να συνεχίσετε «ανοίγοντας» κάθε επόμενη φωτογραφία  με την αριθμητική ακολουθία του οικείου βέλους προς τα δεξιά. Αξίζει!!!  ν.μ.
 
 

Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι...








    Γνωρίστε όλους τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους με τα ρητά και τα έργα τους.
    Ανοίχτε την ιστοσελίδα - και κάνετε κλικ σε όποιον φιλόσοφο θέλετε. Σκαλίστε και
    διαβάστε τα θαυμαστά έργα τους.
    Είναι το φανταστικότερο ευρετήριο. Φυλάξτε την διεύθυνση







«Αιδ 'Εις Αθήναι ... η πριν πόλις»


Ιστορικό ντοκιμαντέρ 

- αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας 

με κείμενα Γιάννη Τσαρούχη 

και εικόνες Σπύρου Βασιλείου, 

διαρκείας 20, 

έτος παραγωγής 1980. 

Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: 

Νίκος Γραμματικόπουλος 

Βραβεύθηκε ΜΕ ΤΟ Βραβείο Κριτικών Κινηματογράφου 

ΣΤΟ Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 

ΓΙΑ ΤΗ συμβολή ΤΟΥ στη διατήρηση / διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980.

 Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. 

Προβλήθηκε στην εκπομπή 

«Μια ταινία μία συζήτηση».

Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ 

«Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» 

που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας 


(Μάιος 1994).








Η ακρόπολη... θαύμα!

 

Η φυλακή της ψυχής στο Δαχτυλίδι του Γύγη...

 


Τον Πλάτωνα απασχολούσαν πάντοτε τα διττά - αντικρουόμενα ζεύγη καλού - κακού, ευτυχίας - δυστυχίας, γνώσης - άγνοιας, δικαιοσύνης - αδικίας, γενναιότητας - δειλίας, κοινωνικής προσφοράς - απραγίας, αρμονίας - δυσαρμονίας και οραματιζόταν την κυριαρχία του αγαθού σε ένα «φωτεινό», δηλαδή ευτυχισμένο και αρμονικό κόσμο.

Ο ευρηματικός φιλόσοφος, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του αδελφού του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα.

Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντα του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ' τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Ο Γύγης το πήρε και ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια.

Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.

Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα.

Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά - συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση - τη δόξα και τον πλούτο.


Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί η κοινή λογική ενός ανθρώπου λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον και είναι ανασταλτικός παράγοντας, τις περισσότερες φορές, για τα οποιασδήποτε ποιότητας κέρδη μας. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικειν η αδικεισθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.

Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται η φυλακή μιας συνείδησης, ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

.......................................

William Etty 1820

Καταρχήν, θεμελιώνεται ανθρωπολογικά η αξία της αδικίας και ερμηνεύεται ιστορικοκοινωνικά η προέλευση της δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, ο άνθρωπος επιθυμεί εκ φύσεως την αδικία, για τα οφέλη που αυτή του προσφέρει· επειδή όμως σε μια κατάσταση γενικευμένης αδικίας είναι αδύνατο να δρέπει κανείς τους καρπούς της αδικίας του, χωρίς ταυτοχρόνως να υφίσταται τη βλάβη από την αδικία των συνανθρώπων του, η ανθρωπότητα προχώρησε σ' έναν συμβιβασμό, ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου, που ορίζει πως κανείς δεν θα αδικεί, ούτε θα αδικείται. Κατά συνέπεια, η αδικία αποτελεί στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, ενώ αντιθέτως η δικαιοσύνη εντάσσεται στην περιοχή των ανθρώπινων συμβάσεων.

Από την παραπάνω παραδοχή του συμβατικού χαρακτήρα της δικαιοσύνης απορρέει αναγκαστικά το επόμενο συμπέρασμα του Γλαύκωνα: κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, επειδή αναγνωρίζει την αξία της δικαιοσύνης, αλλά από ανάγκη, γιατί δεν έχει τη δυνατότητα να αδικεί χωρίς να αδικείται. Για να ενισχύσει τον ισχυρισμό του ο Γλαύκωνας, καλεί τους συνομιλητές του να κάνουν ένα διανοητικό πείραμα. Προτείνει να παραχωρήσουν σ' έναν δίκαιο κι έναν άδικο απεριόριστη εξουσία, ώστε να μπορούν να κάνουν ό,τι επιθυμούν, και στη συνέχεια να παρακολουθήσουν τη συμπεριφορά τους. Θα διαπίστωναν λοιπόν τότε πως και οι δύο θα έπαιρναν τον ίδιο δρόμο προς την αδικία, γιατί η ανθρώπινη φύση επιδιώκει την πλεονεξία (ο όρος δεν δηλώνει μόνο την απληστία, αλλά γενικότερα την επιθυμία για εξουσία, υπεροχή έναντι των άλλων ανθρώπων), και μόνο βί³ εξαναγκάζεται να παραδεχθεί την ισοτιμία όλων των ανθρώπων (παράγεται πv τtν τοζ 4σου τιμήν). Το διανοητικό πείραμα αποσαφηνίζεται στη συνέχεια με τον μύθο του Γύγη.

Όπως στον Πρωταγόρα, έτσι και στον λόγο του Γλαύκωνα ο μύθος χρησιμοποιείται παράλληλα με τον λόγο και έχει την ίδια λειτουργία: επεξηγεί ευχάριστα τη σοφιστική διδασκαλία, προσθέτοντας κι ένα στοιχείο εντυπωσιασμού. Η ιστορία του Γύγη, που παραδίδεται και από τον Ηρόδοτο (I.7-13),]διασώζεται στον Πλάτωνα σε μια λαϊκότερη εκδοχή, καθώς τα τυπικά χαρακτηριστικά της την εντάσσουν στην περιοχή του μαγικού παραμυθιού:

(α) ανωνυμία των ηρώων·

(β) έντονη παρουσία του μαγικού και υπερφυσικού στοιχείου, που συνδράμει τον ήρωα στην αποστολή του και προαναγγέλλει το ένδοξο μέλλον του (στον Ηρόδοτο, αντιθέτως, η ιστορία παίρνει τη μορφή ρεαλιστικής νουβέλας, στην οποία κεντρική θέση έχει η παθολογία των ερωτικών και εξουσιαστικών σχέσεων).

Η σοφιστική πηγή του Πλάτωνα πάντως ή ο ίδιος ο Πλάτωνας προσάρμοσε τον μύθο στις ανάγκες της συγκεκριμένης επιχειρηματολογίας, όπως είχε κάνει και ο Πρωταγόρας με τον δικό του μύθο. Αυτό γίνεται φανερό, αν προσέξουμε τη δυσανάλογα μεγάλη επιμονή της αφήγησης στην παρουσίαση των μαγικών ικανοτήτων του δακτυλιδιού, καθώς και το απότομο και βεβιασμένο κλείσιμο της ιστορίας, αφού οι λεπτομέρειες της κατάληψης της εξουσίας από τον Γύγη δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την επιχειρηματολογία.

Ο Γλαύκωνας προτείνει στους ακροατές του να φανταστούν πως ο δίκαιος και ο άδικος του πειράματός τους κατέχουν ένα δακτυλίδι σαν εκείνο του Γύγη και να αναρωτηθούν πώς θα συμπεριφερόντουσαν. Η πιθανότερη εκδοχή είναι πως κανείς δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στους πειρασμούς της αδικίας και να αποφύγει να ενεργεί σαν θεός, εκπληρώνοντας οποιαδήποτε επιθυμία του (η σύγκριση του άδικου με τον θεό στο σημείο αυτό ασφαλώς ειρωνική). Κατά συνέπεια, το διανοητικό πείραμα επιβεβαιώνει πλήρως τη θέση που μεταφέρει ο Γλαύκωνας, χωρίς να την αποδέχεται (όπως φροντίζει να μας υπενθυμίσει: μέγα τοζτο τεκμήριον ν φαίη τις,aς φήσει A περv τοζ τοιούτου λόγου λέγων), πως κανείς δεν είναι δίκαιος με τη θέλησή του, αλλά από ανάγκη (οPδεvς κ|ν δίκαιος, σαφής η αντίθεση με το σωκρατικό δόγμα οPδεvς κ|ν κακός). Κι αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας θεωρεί την αδικία ωφελιμότερη από τη δικαιοσύνη σε ατομικό επίπεδο. Ακόμη κι αν υπήρχε ένας τόσο παράξενος άνθρωπος, που δεν θα χρησιμοποιούσε για άδικους σκοπούς την απεριόριστη δύναμή του, η συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων απέναντί του θα επιβεβαίωνε την άποψη που εκθέτει ο Γλαύκωνας: οι συνάνθρωποί του θα τον θεωρούσαν τελείως ανόητο και αξιολύπητο, έστω κι αν μπροστά του θα τον επαινούσαν, από φόβο μήπως τους αδικήσει.

Στο τρίτο μέρος της επιχειρηματολογίας του, ο Γλαύκωνας προχωρά σ' ένα νέο συμπέρασμα με βάση τα προηγούμενα: σημασία δεν έχει το να είναι κανείς πραγματικά δίκαιος, αλλά το να φαίνεται· κι απ' αυτή την άποψη ο απόλυτα άδικος θα βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από τον απόλυτα δίκαιο. Γιατί, ο απόλυτα δίκαιος θα πρέπει να τιμά τη δικαιοσύνη για την αξία της καθεαυτήν και όχι για τις τιμές ή την εκτίμηση που αυτή του προσφέρει· κατά συνέπεια η δικαιοσύνη του θα είναι απόλυτη, αν ακριβώς στερείται της εκτίμησης των συνανθρώπων του και η αρετή του συνεχώς δοκιμάζεται. Αντιθέτως, ο απόλυτα άδικος, επειδή θα προσποιείται τον δίκαιο και θα έχει τελειοποιήσει την αδικία του, ώστε να μην συλληφθεί, πέρα από την ευημερία του θα κερδίσει και την εκτίμηση των συνανθρώπων του, και ίσως, όπως ειρωνικά τονίζεται, και την εύνοια των θεών, αφού θα μπορεί να τους προσφέρει πλουσιότερες θυσίες.

Η θέση την οποία εκθέτει στην Πολιτεία ο Γλαύκωνας επιχειρεί να συνθέσει σε μια ενιαία θεωρία τις αντίθετες αρχές της φύσης και του νόμου ως ρυθμιστών της ανθρώπινης πράξης. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ο άνθρωπος ακολουθεί τη φύση του και προτιμά την αδικία, όταν δεν υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί, και αντιθέτως υποτάσσεται υποχρεωτικά στους κανόνες της δικαιοσύνης, που υπαγορεύουν τον αμοιβαίο σεβασμό, όποτε η συμπεριφορά του γίνεται αντιληπτή. Ο διπλός αυτός καθορισμός της ανθρώπινης πράξης είναι αναγκαστικός· οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ο W.K.C. Guthrie συσχετίζει την παραπάνω θεωρία με τη ρεαλιστική άποψη του Θουκυδίδη για την ανθρώπινη ιστορία, και θεωρεί πως αυτή δεν έχει κανονιστικό, αλλά αυστηρά περιγραφικό χαρακτήρα. Όπως ο Θουκυδίδης, έτσι και ο Γλαύκωνας δεν εισηγείται μια ηθική θεωρία, παρά μόνο περιγράφει τους παράγοντες που ρυθμίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Στη συνέχεια της Πολιτείας ο Σωκράτης θα κληθεί να ανασκευάσει τη θεωρία που παρουσίασε ο Γλαύκωνας και να αποδείξει πως η αξία της δικαιοσύνης δεν απορρέει μόνο από τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και από την ίδια την ανθρώπινη φύση, ότι ταιριάζει στη φύση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται δίκαια. Ο Σωκράτης θα πετύχει να θεμελιώσει ανθρωπολογικά τη δικαιοσύνη με τη θεωρία του για την τριμερή διαίρεση της ανθρώπινης ψυχής, που τις σχέσεις των μορίων της θα πρέπει να τις διέπει η δικαιοσύνη. Θα εισηγηθεί, συνεπώς, μια περιγραφή της ανθρώπινης φύσης εντελώς αντίθετη από εκείνη του Γλαύκωνα. Σε ανταπόκριση προς αυτή την πλατωνική ψυχολογία θα οικοδομηθεί στη συνέχεια η δίκαιη πλατωνική πολιτεία.

___________

Πηγέςcloudconnected2008.wordpress.com ,  www.greek-language.gr

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Συναφές: 

Ενδυμίωνας 

Ο Κροίσος και ο Σόλων (ή o πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της γης) 

Μυθολογία - 1.Κοσμογονία 

Μυθολογία - 2.Γενεαλογία των Θεών 

Μυθολογία - 3.Έλληνας, ο γενάρχης των Ελλήνων

"Τα πάντα εξισορροπούνται" ή "Η τύχη δεν έχει μνήμη" 

Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Ο μύθος του Ερυσίχθονα

Το τέλος του Οδυσσέα - Victor Auburtin 

Φιλήμων και Βαυκίς (πλάτανος και λεύκα) 

O Βασιλιάς Μίδας και ο Σειληνός


Έξι ...μαγικές λέξεις!!!


Έξι μαγικές λέξεις
των αρχαίων Eλληνικών !!!
Αφιερωμένο  στους  ΕΛΛΗΝΕΣ

« OΙΑ ΗΩ Ω ΥΙΕ ΑΕΙ ΕΙ »

    που σημαίνει
« Όπως η αυγή γιέ μου να είσαι πάντα!!!»
 
Προσέξατε κάτι?
Ούτε ένα σύμφωνο, σε μια πλήρη φράση !!!
Σε ποία άλλη γλώσσα θα μπορούσε να συμβεί αυτό;
 
 
 
 

Πολλή καλή έρευνα, για την Αγία Σοφία...


Η σιωπή της Αμφίπολης...



Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα βασίζονται στις εντυπώσεις. Ανοησίες και ηλιθιότητες ταυτόχρονα με σοβαρά και ενδιαφέροντα θέματα χάνουν το νόημά τους ή το βρίσκουν, ανάλογα με την εντύπωση που προκαλούν μέσα από μια διαδικασία που σχετίζεται με την εμπορία ειδήσεων.
 
Έτσι και με την ανασκαφή της Αμφίπολης, γίναμε μάρτυρες μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής, όπου μίλησαν όλοι, από τον παππού του γειτονικού στον αρχαίο τύμβο καφενείου έως τους παγκοσμίου φήμης εξειδικευμένους αρχαιολόγους.
 
Ταυτόχρονα με μια ιδιαίτερα σοβαρή διαδικασία, όπως είναι η ανασκαφή ενός αρχαίου μνημείου, έδρασαν με όρους κομμωτηρίου από εγχώριες προσωπικότητες, αστέρες της πολιτικής και της δημοσιογραφίας και μια σειρά αρχαιολόγων που δεν άφησαν αρχαίο νεκρό για νεκρό που να μην ενοχλήσουν, να μην συλήσουν εκ νέου διαμέσου του σύγχρονου εθισμού στην ισοπέδωση των πάντων. Αφού μίλησαν όλοι, απεφάνθησαν όλοι, μας ταλαιπώρησαν όλοι, σχετικοί και μη, με την Ιστορία, την Αρχαιολογία και την Επιστήμη, αφού τύχαμε μάρτυρες θλιβερών συντεχνιακών καυγάδων και όχι μιας επιστημονικής αντιπαράθεσης, η Αμφίπολη αιφνιδίως έφυγε από το πλάνο των καθημερινών και απελπιστικά εφήμερων ενδιαφερόντων μας και στράφηκε σε νέα πεδία δόξης λαμπρά! Η Αμφίπολη - ευτυχώς - ξαφνικά μοιάζει σα να μην υπήρξε ποτέ. 

http://www.topontiki.gr/article/87524/I-siopi-tis-Amfipolis

 για την αντιγραφή: γιώργος ροδινός


Αμφίπολη: μία εκπομπή στο MEGA...

alexandros.jpg